زبان بدن در تدریس جنبه های مختلفی را در بر می گیرد. که این جنبه های براساس حرکات و رفتار اعضای بدن تعیین می شوند. اصولاً اعضای صورت در معرض دید بیشتری برای دانش آموزان یا دانشجویان قرار دارند. بنابراین بکار گیری دقت لازم در این مقوله، تدریس شما را راحت تر خواهد کرد. یکی از اعضای مهم و تاثیر گذار برای ارتباط برقرار کردن یا رساندن معانی مختلف به دانش آموزان بدون هیچ حرف یا کلام اضافه ای ارتباط چشمی در زبان بدن در تدریس است.

همه ی ما دوران مدرسه را به خاطر داریم؛ و می دانیم که برقرار ارتباط چشمی برخی معلمان گاهی چه حرف ها و نکات ناگفته ای را به ما منتقل می کند. حتی اگر دانش آموزی به اصول زبان بدن واقف نباشد، بازهم معانی خشم و مهربانی و ناراحتی را به خوبی از ارتباط چشمی معلم دریافت خواهد کرد. اما چرا ارتباط چشمی در زبان بدن در تدریس اهمیت دارد؟ در ادامه این مطلب و مطلب آتی به صحبت درباره این موضوع و نحوه برقراری ارتباط یا اتصالی چشمی معلمان سخن خواهیم گفت.

getty_507746755_2000133420009280406_253851.jpg

ارتباط چشمی

.

ارتباط چشمی در زبان بدن در تدریس به صورت ناخودآگاه

ارتباط چشمی یک نشانه غیر کلامی خاص است، که ما در صحبتهای روزمره از آن استفاده می‌کنیم. همانند حرکات محاوره‌ای دست، پا، و سر، ارتباط چشمی به هدایت مکالمه کمک می‌کند. وقتی با کسی صحبت می‌کنیم، به طور متناوب به او یا دیگر بخش های بدنش نگاه می‌کنیم.

وقتی صحبت مان تمام شد، به کمک چشم نشان می‌دهیم که نوبت آن‌ها است که صحبت کنند. سپس با نگاه طولانی به آن‌ها ادامه موضوع را از سر می گیریم. این موضوع در زبان بدن در تدریس هم صدق می کند. نگاه کردن به فردی خاص در حین آنکه صحبت می‌کنیم علامتی برای دریافت بازخورد محسوب می شود. این دریافت ها مانند تکان دادن سر، نگاه کردن به شخص به صورت لحظه‌ای به ما اجازه می‌دهد تا افکار خود را جمع و جور کنیم.

این موضوع در زبان بدن در تدریس روشی است که یک مکالمه استاندارد بین استاد یا معلم و دانش آموز یا دانشجو ایجاد می شود. چرا که همانطور که در ابتدا نیز توضیح داده شد به شیوه ای متفاوت از یک پیام غیر کلامی، سیگنالی را ارسال می‌کند. اگر دانش آموزی را که با او صحبت می‌کنیم بیش از سه ثانیه به ما نگاه می‌کند، می توانیم متوجه شویم که او به حرفهای ما به عنوان معلم توجه می کند، یا به آن ها علاقه مند است. و حتی اعتماد به نفس کافی برای این کار دارد. این موضوع ممکن است برخی معلمین را ناراحت کند. البته این ناراحتی یک تعریف واضح دارد و برای هر معلم معنای متفاوتی را در بر می گیرد.

ایجاد جوی دوستانه، یا دارای تحکم و اقتدار به کمک ارتباط چشمی

برخی معلمین برای ایجاد یک جو دوستانه سعی می کنند با تمامی دانش آموزان خویش ارتباط چشمی و کلامی نزدیک به کمک زبان بدن در تدریس داشته باشند. ارتباط چشمی در زبان بدن در تدریس هم می تواند باعث ایجاد تنش شود و هم برعکس. اگر دانش آموزی از ارتباط چشمی اجتناب کند، از طرف دیگر عدم علاقه به بحث یا تمایل به دور شدن را نشان می‌دهد.

اینکه چگونه ارتباط چشمی در زبان بدن در تدریس را با دانش آموزان قطع می‌کنیم، در واقع در حال ارسال پیامی به آنها هستیم. مبنی بر اینکه « من معلم با اعتماد به نفسی نیستم». اگر این موضوع صحت نداشته باشد، دریافت این سیگنال به طور ناخودآگاه چنین منظوری را ارائه خواهد کرد. شما به عنوان یک معلم معمولا با نگاه کردن به پایین هم، ارتباط چشمی برقرار می کنید. اصولا معلمان زن به طور کلی ارتباط چشمی بیشتری برقرار می‌کنند، و به ویژه هنگامی که با یکدیگر صحبت می‌کنند ارتباط چشمی بیشتری نسبت به دو مرد دارند.

حتی اگر بخواهیم به این موضوع فارغ از جنسیت نگاه کنیم می توانیم برای معلمانی که درونگرا هستند و کمتر سعی می کنند تا ارتباط چشمی با دانش آموزان داشته باشند نیز نکات و استراتژی های خاصی ذکر کنیم. با این حال آنچه که اهمیت دارد، ارائه تسلط شما بر کل کلاس تنها و تنها به کمک ارتباط چشمی در زبان بدن در تدریس است.

tt.jpg

زبان بدن در تدریس

ارتباط چشمی در زبان بدن در تدریس برای معلمان درون‌گرا

شاید باید اظهار کرد که برخلاف تصور عامه، معلمان درون گرا هم می توانند آموزگاران خوبی باشند. عدم تمایل این افراد به ارتباط نزدیک با دیگران ( و حتی دانش آموزان) جنبه نادرست ماجرا است. افراد درون گرا عمدتاً دوست دارند، تا در بحث های جمعی فارغ از نوع آن بیشتر شنونده باشند. اما این به آن معنا نیست که کنترل کلاس و نحوه تدریس آنان می تواند تفاوت فاحشی با دیگر معلمان برون گرا داشته باشد.

اصولاً زبان بدن در تدریس در تعامل و برقراری ارتباط با دانش آموزان خلاصه می شود؛ که بخش عمده آن با کمک ارتباط و اتصال چشمی در زبان بدن در تدریس میسر خواهد شد. معلمان درون گرا می توانند نحوه ارتباط خود را با دانش آموزان کنترل کنند؛ و این کنترل به معنای رعایت تعادل از جنبه آموزشی ماجراست. از آن جایی که معلم های درون گرا می توانند مدتی را در ارتباط با دانش آموزان بگذرانند و مدتی را به دور از آنها، روند ایجاد ارتباط پویا چشمی برایشان چندان دشوار نخواهد بود.

حتی می توان گفت که زبان بدن این افراد در مقابل تمایل کمتر آنها به حرف زدن بهتر عمل خواهد کرد. رعایت نگاه به صورت مستقیم به چشمان دانش آموزان در حد چند ثانیه در زبان بدن در تدریس، تمایل آنها به گوش دادن درس در 10 دقیقه ابتدایی نشان می دهد که شما به عنوان یک معلم فرصت کمی دارید تا به آنها ثابت کنید که:

1) به تک تک آنها و رفتارشان توجه دارید.

2) ایجاد علاقه و تعاملی نسبتاً نزدیک با آنها دارید.

همین دو مورد می تواند به کمک ارتباط چشمی در زبان بدن در تدریس به خوبی نشان داده شود. بنابراین بهتر است تا به عنوان یک معلم درونگرا ارتباط چشمی تصادفی ایجاد کنید. تا هم لحن بیان شما در ارائه دروس پایدار باقی بماند، و هم اینکه دانش آموزان نتوانند روند نگاه کردن شما را حدس بزنند.

ارتباط چشمی به صورت تصادفی در حین تدریس

یکی از خواص مهم ارتباط چشمی در زبان بدن در تدریس غافلگیری و ایجاد جوی آرام و سرحال است. هنگامی که در حین تدریس و پشت به دانش آموزان هستید، مکانی را به طور تصادفی برای ایجاد ارتباط چشمی با دانش آموزان انتخاب کنید. و در حین برگشتن به آن نقطه نگاه کنید. این موقعیت می تواند در برگشت بعدی تغییر کند. و به همین شیوه سیر خطی ارتباط چشمی شما در زبان بدن در تدریس غیر قابل حدس خواهد بود. البته بهتر است که در بکارگیری این شیوه زیاده روی نکنید و کاملاً طبیعی رفتار نمایید.

نتیجه این عمل به شیوه تصادفی دریافت این نتیجه خواهد بود، که دانش آموزانی که در فاصله دورتر از شما قرار دارند، بازهم به یادگیری دروس مشغول می شوند. فاصله ی فیزیکی همیشه می تواند با برقراری ارتباط چشمی در زبان بدن در تدریس کمی کوتاه شود. و این نکته برای از دست رفتن بخش بزرگی از کلاس درس شما به شیوه ای مثبت عمل خواهد کرد. شاید حرکت بدن و نزدیک شدن با راه رفتن بتواند این موضوع را کمی تلطیف کند. اما به یاد داشته باشید که این موضوع موقتی خواهد بود. به قول معروف چشم ها پنجره روح هستند و انتقال احساسات متخلف به کمک آنها چندان هم دشوار نیست.

vkehuvmgoxkt.jpeg

تدریس

رابطه‌ی ارتباط چشمی با دانش آموزان و ایجاد امنیت

همانطور که اشاره شد ارتباط چشمی در زبان بدن در تدریس می تواند احساسات مختلفی را به دانش آموزان منتقل کند. و یکی از جمله مهمترین این احساسات، امنیت روانی کلاسی به کمک زبان بدن در تدریس است. طبق نتیجه ی یک تحقیقات که روی نزدیک به 300 دانش آموز انجام شده است، نشان می دهد که عده ی کثیری از آنها به دلیل عدم وجود حس امنیت روانی یادگیری دروس را به سختی پشت سر می گذارند. بنابراین این وظیفه معلم است که بتواند به شکلی کاملاً نامحسوس جو روانی آرامی را در محیط کلاسی به کمک زبان بدن در تدریس پیاده سازی کند. اما چگونه؟

پنهان کردن احساسات توسط دانش آموزان در سنین مختلف متفاوت است. اما برخی از آنان با عدم برقراری ارتباط چشمی تلاش می کنند تا با معلم اتصالی برقرار نکنند. رعایت ارتباط چشمی در زبان بدن در تدریس توسط معلمان با دانش آموزانی که به این شکل رفتار می کند می تواند ارتباط امنی ایجاد نماید. به همین سبب بهتر است تا در طول دوران تحصیلی با ایجاد ارتباط چشمی در حد چند ثانیه برای چنین دانش آموزانی، امنیت خاطر آنان را جلب نمایید. حتی عدم اعتماد به نفس چنین افرادی نیز در حین برقراری ارتباط چشمی به خوبی معین می شود.

اصولا چنین دانش آموزانی سعی می کنند، که از دید معلم پنهان باقی بمانند. معلمی که بتواند به کمک اتصال چشمی مناسب در زبان بدن در تدریس، و با جهت گیری درست در فواصل درست تمرکز معتدل خود را به این دانش آموزان نشان دهد، می تواند مطمئن باشد که نتیجه نهایی دریافت بازخورد از این دسته دانش آموزان مثبت خواهد بود. این جهت گیری در اصل عدم تمرکز بر یک نقطه یا یک دانش آموز مشخص است. بنابراین می توان نتیجه گرفت که این تنها کلام نیست که به افراد کمک می کند، تا ارتباط نزدیک و مناسبی در یک محیط آموزشی با یکدیگر داشته باشند.

منابع:

1. http://dreamreader.net/introverts-as-language-teachers/

2. https://www.academia.edu/30615799/EYE_CONTACT_AS_THE_MOST_POWERFUL_WAY_FOR_CLASSROOM_MANAGEMENT.doc

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *