حرکات بدن تئاتر درونگرا

بازیگری، هنر نمایشی است که در آن حرکت، ژست و .. برای درک شخصیت داستانی از صحنه مورد نظر استفاده میشوند. همانطور که می دانیم نیمی از هنر بازیگری به حرکات بدن تئاتر یا سینما وابسته است. از طرف دیگر این حرکات می توانند، درون گرا و برون گرا نیز باشند. بازیگرانی که عمده حرکات خود را بصورت درونگرا انجام می دهند، محیط خود را به طور عمیق تری پردازش می‌کنند، به راحتی می توانند بیش از احساسات خود را با حرکات ساده نشان دهند، و از لحاظ عاطفی و فیزیولوژیکی، واکنش روانی بیشتری دارند. حرکات ساده ی این دست بازی ها کاملا با دقت و بررسی چهره مشخص می شود. شاید در این بازی ها تنها چیزی که کاملا مشهود نباشد، حرکات بزرگ و واضح بازیگر در قالب های گوناگون باشد.

Drama-Mask-WEB.jpg

حرکات بدن تئاتر یا سینما درونگرا، نیاز به پردازش و زمان بازنگری تجربیات بیشتری دارد. به طبع سخن گفتن در صحنه های مربوط به آن ها کمتر است و بازیگری که در این شخصیت ها مشغول به بازی هستند، زمان را بهتر از هر ابزار دیگری می دانند. درون‌گرایی و برون گرایی می‌تواند با گرایشهای خلقی نیز در ارتباط باشد. بازیگرانی که واقعا شخصیت درون گرا دارند، می توانند بهتر به اجرای این دست بازی ها بپردازند. با در نظر گرفتن این موضوع، ارتباط خودآگاهی و درک خلق و خو را در رابطه با خواستههای آموزش بازیگر مورد بررسی قرار خواهیم داد.

حرکات درون گرایی

بازی کردن در قالب درون گرایی و حرکات بدن تئاتر ، به حساسیت شدید و برخورد با مسائل به شیوه ای است، که مانند آنچه که در بازی های برون گرا دیده می شود؛ به راحتی قابل تشخیص نیست. بازیگر می تواند این احساسات را با تمرکز بر ناحیه ناخودآگاه مغز انجام دهد. اصولا تمامی حرکات بدن تئاتر یا سینما در این قالب، به بخشی از مغز منتقل می شود که کنترل آن براساس حرکات از پیش تعیین شده و تمرینات مکرر در رابطه با آن ها است. در نتیجه در زمان اجرا عمده زمانی که صرف واکنش فیزیکی در این شیوه می شود، به درگیری با ذهن مربوط می شود.

Daniel-Day-Lewis-920x584.jpg

زیرا که عمدتا افراد درون گرا نیز چنین واکنش هایی را در واقعیت و در برخورد با مسائل و افراد مختلف دارند. این بینش عمیق در بازی هایی از این دست اکثرا باعث تربیت ذهن در قبال حرکات و زبان بدن می شود. همانطور که در ابتدا بیان شد، بیشتر حرکات در یک صحنه به زبان بدن مربوط می شود. اما حرکات از جایی به پا می خیزند، که به آنها دستور داده می شود. مبدا حرکات بدن تئاتر یا سینما همان ذهنی است، که در بازیگری درونگرا، کلیه پردازش ها به آن باز می گردد. هر بازیگری در ابتدا می تواند بسته به توانایی خود این روش را انتخاب کند. در این گونه بازی ها شخصیت کمتر نمود بیرون دارد؛ و سعی می شود تا بخش عمده ی کاراکتر در درون بازیگر باقی بماند. اگر تا به حال بازیگری را دیده باشید که در نقش خود ناپدید می‌ شود، یا اشک‌های واقعی می ریزد، نشان از این روش در بازی او دارد. بسیاری از مردم درباره این رویکرد به عنوان یک شخصیت فکر می‌کنند؛ و برخی از بازیگران این رویکرد را به معنای واقعی کلمه، بجای خود قرار می دهند تا حرکات بدن تئاتر درونی و بیرونی آن ها، واقعی باشد.

حرکات بدن تئاتر و سینما

به جرات می توان گفت که در یک نمایش تئاتر یا سینما به هر دوی این حالات نیاز است. ممکن است در یک صحنه نیاز به حرکات بدن برون گرا و درون گرا باشد؛ تا بسیاری از موقعیت ها به چالش کشیده شده، و هریک از این حالت ها در مقابل مخاطب به نمایش گذاشته شود. البته انتقال این حس در موقعیت های مختلف فرق می کند.

la-1544662000-12exa4x64p-snap-image.jpg

بطور مثال در تئاتر که بیان و حرکات بدن تئاتر به طور زنده و از هر زاویه ای قابل مشاهده است باید طوری انجام شود؛ که دورترین مخاطب نسبت به صحنه، تا شخصی که در نزدیک ترین فاصله در حال تماشای حرکات بدن تئاتر اوست، به خوبی و به یک اندازه متوجه آن شوند. به جرات می توان گفت که بازی ها و حرکات درون گرایی در بازیگران شامل خلاقیت بیشتری شده و از مصنوعی بودن آن جلوگیری می نماید. شما می توانید هنر بیان بصری و تجربه را در این مورد به خوبی مشاهده کنید.

راهی متفاوت برای دیدن و درک کردن در واکنش های مختلف

این شیوه در حرکات بدن تئاتر و سینما می تواند تکنیک مناسبی باشد؛ که شما را در درک و شناخت، به عنوان یک بازیگر در ارائه حرکات و زبان بدن بازیگری تان یاری کند. در اینگونه بازی ها افراد، وانمود می‌کنند که شخص دیگری هستند. در عوض، آنها از چند تکنیک برای تجربه آنچه که شبیه این فرد است، استفاده می‌کنند. و نکته ی جالب تر آنکه، بازیگران در این اجراها با فکر کردن، به این شخصیت تبدیل می‌ شوند. این مسئله به این دلیل است که برخی از حرکات فیزیکی، احساساتی را فعال می‌کند که تنها با تفکر در ذهن فعال می‌ شوند.

نگاه کردن و یا دیدن، یک ابزار اصلی برای بازیگران در این روش است تا درک بالاتری از موقعیت بدست آورند. این نگاه ها با بررسی سوالاتی مانند :

 ساختار این موقعیت چیست؟
 تعامل در این حالت چگونه صورت می گیرد؟
 حرکت بدن در این حالت باید چگونه باشد؟
 ..

چرایی انجام هر کدام از کارها پردازش هایی است؛ که در ذهن بازیگران در این حوزه انجام می شود. و در نتیجه ی آن حرکات بدن تئاتر درون گرا به فرم لازم نمایش داده خواهد شد. در این حالت می توان گفت که ذهن را باید مانند یک بوم سفید نقاشی در نظر گرفت، که ابزار لازم برای آن از قبل در قسمت ناخودآگاه قرار داده شده اند. هر حرکتی که ما میبینیم روی این بوم به واسطه ی همین ابزار ها شکل گرفته و قالب اصلی خود را پیدا می کند.

James_Garner_James_Whitmore_Jr._Rockford_Files_1977.JPG

مدل سازی درون گرایی

در اکثر فیلم ها مدلسازی شخصیت ها، اجتماعی بودن را به عنوان تفاوت اساسی بین برون گرایی و درون‌گرایی نشان می‌دهند، طوری که درون گرایان به اولویتهای متفاوتی برای تعامل اجتماعی با جامعه را دارا می باشند. و به همین علت است که عمده شخصیت های موجود در فیلم ها، برون گرا و تعداد اندکی به عنوان درون گرایان انتخاب می شوند. زیرا یکی از ویژگی‌ های مهم یا مهمتر بازی درونگرایی، حساسیت فیزیکی و عمق شناختی بیشتر است. پس می توان گفت که عمده تمرکز موضوع بر جریانی پیش می رود که در آن به تمامی جنبه های فکری و حرکتی پرداخته می شود.

علی‌رغم ترجیح حرکات بدن تئاتر یا سینما به شکل درون گرایی برای اجتناب از ارتباطات فیزیکی شدید، این دست تعاملات توانایی هدایت محیط را به صورت خاص دارند. شاید بتوان حرکات درون گرایی در فیلم ها را نقطه ی پویای یک شخصیت در یک فیلم دانست. چون به واسطه رفتار و زبان بدن بازیگری او، همه ی جزئیات جوری پیش خواهد رفت که جریان داستان شکل رمز آلود و گاهی بسته تری به خود خواهد گرفت. در نتیجه مخاطب بهتر با آن ارتباط برقرار کرده و به دنبال پیگیری آن بر خواهد آمد.

با این حال، حتی هنگامی که فرد در اجرا شخصیت بیرونی خود را می‌ پذیرد، که هنوز تجربه درونی خویش را از محیط اطراف خود تغییر نمی‌ دهد. این گونه حرکات ممکن است با عمده حرکاتی که در آثار مختلف از بازیگران می بینیم تفاوت های آشکاری داشته باشد. به همین دلیل است که پذیرش شخصیت بیرونی در این میان اهمیت بالایی دارد. و تا زمانی که بازیگر حرکات بدن تئاتر و سینمایی خود را با آن مطابقت ندهد، هرگز نمی تواند بر حرکات درونی و نمایش دادن آن ها به مخاطب مسلط شود. شاید به همین دلیل است که اکثر بازیگران درون گرا در ایفای نقش های خود، در قالب شخصیت هایی این چنین بسیار موفق تر عمل می کنند.

maxresdefault.jpg

عوامل محیطی

رشد کردن در این شیوه، یک حالت پرورشی به حساب می آید. در حالی که خلق و خوی ذاتی نقش مهمی در شکل‌گیری شخصیت ها در اجرا بازی می‌ کند، عوامل محیطی میتوانند به همان اندازه قدرتمند باشند. این امر به خصوص در حرکات درون گرا بسیار نقش اساسی را دارند. زیرا این دست حرکات بدن تئاتر و سینما به عوامل بیرونی بیشتر واکنش نشان می دهند. این حساسیت محیطی در بسیاری از مطالعات و نظریه های مربوط به این حوزه مطرح شده است. این واکنش ها به فرد بازیگر اجازه می دهد تا، از خلق و خوی خود آگاه شده و بهترین مدل سازی شخصیتی را انجام دهد. در این رفتار و واکنش های فیزیکی همچنین همدلی، حساسیت و دنیای درونی غنی، به خوبی دیده می شود؛ که لازمه ی دنیای بازیگری و زبان بدن مربوط به آن است. این مطالعات نه تنها نشان میدهد که بسیاری از بازیگران درون گرا هستند، بلکه ارتباط بین درون‌گرایی و ویژگیهای وابسته به عملکرد، و حرکات آن ها را ارزش گذاری می کند.

James-Garner.jpg

جمع بندی

براساس آنچه که در مورد بازیگری و حرکات بدن تئاتر و یا سینما درونگرا ارائه شده، می توان این دست حرکات و مفهوم های وابسته به آن را، جزئی از هنر و خلاقیتی دانست، که در وجود هر بازیگر بسته به تسلط به ضمیر ناخودآگاه وجود دارد.

منبع:

https://s3.amazonaws.com/academia.edu.documents/36361998/Introversion_and_Acting_thesis.docx

.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.